เรียงความของผมอาจจะไม่เหมือนกับเพลงที่ RS-Promotion เขียนออกมา แต่เรียงความของผมเป็นเรียงความธรรมดา พิมพ์ผิดบ้างถูกบ้างตามประสาคนมีความรู้บ้างไม่รู้บ้าง แต่สิ่งที่เขียนต่อจากนี้คือเรื่องพิเศษที่ผมจะเขียนให้คนที่เข้ามาอ่านว่า (แม่ผมดีที่สุดในโลกและเป็นหนึ่งในใจผมตลอดเวลา)
ตั้งแต่ผมเกิดมาก็ไม่สมบูรณ์กับเขาหรอกครับ เกิดมาน้ำหนักที่ 9 ขีดเองมั้ง แม่ผมเล่าให้ฟังว่านางพยาบาลบอกว่า "ลูกตัวเล็กอย่างนี้คุณต้องทิ้งลูกแน่เลย" แม่ผมก็บอกว่า "ฉันไม่ทิ้งหรอก" เมื่อวันที่แม่ต้องไปให้นมลูกแม่ผมก็แวะซื้อผ้าขนหนูผืนใหญ่ เพื่อที่จะไปอุ่มลูกเพื่อให้ดื่มนมจากแม่ เมื่อไปที่โพงพยาบาล ได้เอาผมลงไปในผ้าผืนนั้นปรากฏว่าอะไรรู้ไหมครับ หาผมไม่เจอ ก็ผมตัวนิดเดียวเองดังนั้นจึงต้องเปลี่ยนผ้าขนหนูใหม่แล้วก็ห่อกันใหม่ แม่ผมเล่าให้ฟังว่า เวลาจะอุ้มผมให้เอาหัววางไว้บนมือ ส่วนตัววางไว้บนแขนข้างเดียวกันครับ เมื่อกลับมาอยู่ที่บ้านแม่ก็ให้ป้าซึ่งอยู่ด้วยกันตอนนั้นให้ดูผมตอนกลางวัน และแม่ก็จะตื่นตอนกลางคืนเพื่อมานั่งเฝ้า เพราะว่าผมร้องเวลาจะกินนมเสียงเหมือนแมวตัวเล็ก ๆ อ้ะครับแม่บอกว่ากลัวไม่ได้ยินเลยลุกมาเฝ้าทั้งคืนเลย เมื่อโตมาครับ ผมก็รู้ว่าตาบอดแม่ก็ไม่เคยรังเกียจ แม่เคยท้อถึงขนาดว่าซื้อยามากินเพื่อจะได้ตายไปทั้งแม่และลูกแต่แม่ก็ไม่ทำแม่บอกว่าแม่สงสารและก็ชุบเลี้ยงกันมาด้วยความยากจน ผมได้รับโอกาสจากครูอะไรไม่ทราบชื่อว่าครูเป็ด ผมเรียกท่านว่าอย่างนี้ตอนเด็ก ๆ ได้เข้าเรียนหนังสือที่โรงเรียนสอนคนตาบอดกรุงเทพ แม่ก็คอยมาป้อนข้าวป้อนน้ำจนอาจารย์บอกให้ผมต้องช่วยเหลือตัวเองบ้าง แม่ก็เลยกลับไปบ้านแต่แม่ก็ยังมารับมาส่งอยู่ทุกวัน จนครอบครัวเราต้องมีอันแตกแยกก็มีแม่แหละครับ คอยขายก๋วยเตี๋ยว ก๋ยวจั๊บ และอื่น ๆ เลี้ยงลูกมาตลอด ผมได้กินทุกวันเลยครับ สมัยนั้นเขาจะขายกัน 20-25 บาท แต่แม่ผมขาย 15 บาทเองครับ แม่ผมสู้มาตลอดโดยที่ไม่เคยเรียนหนังสือเลย แต่แม่ผมก็สามารถส่งลูกเรียนจนจบปริญญาทั้งพี่สาวและน้องสาว ส่วนผมเหลืออีกสองปีครับ กะว่าอย่างไรก็ต้องเรียนให้จบ มีเหตุการณ์หนึ่งที่ผมรู้สึกเสียใจมาก ๆ คือ เหตุการแม่ไปหาเพื่อนแล้วแม่ขึ้นสะพานลอยแล้วล้ม หัวเข่าหลุดพับอยู่ตรงนั้นเลย แม่มาเล่าให้ฟังทีหลังผมนั่งร้องไห้เลยจริง ๆ และพวกเราสามพี่น้องก็ไม่ให้แม่นั่งรถเมล์หรือเดินขึ้นสะพานลอยเด็ดขาด จะไปไหนให้นั่นแท็กซี่ไป และทุกวันนี้ เราสามพี่น้องมีงานทำกันแล้ว อยากจะให้แม่พักผ่อน อยากจะให้แม่อยู่บ้านสบาย ๆ เราสามพี่น้องไม่ให้แม่ขายอะไรอีกเลย เราอยากให้แม่ท่านสบายต่อจากนี้จนกว่าท่านจะไม่อยู่กับเรา
วันนี้แม่มีบ้านอยู่กับพวกเราอย่างสบาย มีเจ้าบูบู้ และเจ้าโคล่า คอยเล่นกวน ๆ แม่ท่านไปตามประสา แม่ผมทำกับข้าวแบบว่าอร่อยมากเลยครับ เพื่อน ๆ มาทุกครั้งจะต้องให้แม่ทำกับข้าวให้กินกัน และก็จะซัดคนละ 3...4 จานกันไป ตอนนี้ผมก็อายุ 26 ปีแล้วผมไม่รู้ว่าแม่ท่านจะอยู่กับผมได้นานสักเท่าไร แต่ผมจะบอกว่า ผมจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ จะยากเย็นแค่ไหนผมก็จะทำเพื่อแม่ ทุกวันนี้ผมก็ยังไม่ได้แต่งงานยังเป็นเด็กสำหรับแม่อยู่ทุกวัน ครอบครัวเราขาดอะไรไปไม่สำคัญ มีเพียงแม่เท่านั้นที่อยู่ในใจเราทั้งสามคน เรารักแม่ของเรามากกว่ารักสิ่งใด
12 ส.ค. นี้ ขอให้แม่มีความสุขมีสุขภาพแข็งแรงไม่เจ็บไม่จน เหนื่อยก็พักได้แล้วนะแม่นะ ลูกคนนี้อยากประกาศให้โลกรู้ว่า รักแม่ที่สุดในโลกเลยครับ
